ท่ามกลางความเงียบงันของราตรีที่แสงจันทร์ซีดขาวสาดส่องลงกระทบผิวน้ำ "บัว" หญิงสาวในชุดนางรำเต็มยศ ก้าวเข้าสู่ศาลาริมน้ำเก่าคร่ำคร่าเพื่อรำแก้บนตามคำสาบาน ทว่าเงามืดใต้ถุนศาลากลับไม่ได้มีเพียงวิญญาณที่หิวโหย แต่ยังมีสายตาหื่นกระหายของชายฉกรรจ์ที่ดักรอขย้ำเครื่องสังเวยเนื้อสด เมื่อท่วงท่าร่ายรำที่อ่อนช้อยถูกขัดจังหวะด้วยฝ่ามือหยาบโลน บทรำบวงสรวงจึงแปรเปลี่ยนเป็นบทสวาทอันป่าเถื่อนที่นางรำผู้อาภัพต้องชดใช้ ด้วยเรือนร่างกลางวงล้อมของชายผู้ไร้ซึ่งความปรานี