ถ้าความรักคือใครสักคนนึงที่ดูนุ่มนิ่มเหมือนสาหร่ายทะเลและเคลื่อนไหวในสายน้ำโดยไม่ตัดสินใครแค่อยู่ตรงนั้นคอยรับฟังและรอเวลาให้สายน้ำเย็นพัดกระทบเข้าเป็นจังหวะ ถ้าความรักมันอ่อนโยนแบบนั้นก้คงดีสงบแบบนั้นก้คงดีเพราะ มาลิน ได้แต่คิด..ชีวิตจริงของเขานั้นมีแต่เรื่องน่าขายหน้าขายหน้าไปหมดน่าหงุดหงิดไปซะหมดมีอย่างเดียวที่พอจะทำให้มาลินรู้สึกดีขึ้นบ้างก้คงจะเป็นสมาชิกใหม่นุ่มนิ่มที่พอเติมเต็มใจของเขาได้บ้าง