'มุนจองอิน' ในวัยเด็กนั้นไม่อยากจะเปล่งเสียงออกมา ไม่มีอารมณ์ที่อยากจะพูดด้วยซ้ำ เป็นเพราะถ้าหากเปล่งเสียงออกมาแล้วละก็ ปีศาจจะตามหาตัวเขาจนเจอนั่นเอง ในขณะที่มุนจองอินได้ขังตัวเองไว้ในโลกส่วนตัวอยู่นั้น กลับมีชายผู้อุปถัมภ์ที่ยื่นมือเข้ามา เป็นเหมือนดั่งยักษ์ใหญ่ที่มีใบหน้าไร้อารมณ์ เขาคือ 'จางบอมยอง' แม้ว่าเขานั้นจะไม่คุ้นชินกับเด็ก แต่ด้วยความอดทนอย่างที่สุด เขาจึงสามารถทำให้จองอินยอมเอ่ยปากพูดได้ อีกทั้งเขายังสนับสนุนทุกอย่างเพื่อให้จองอินได้มีชีวิตเหมือนเด็กปกติทั่วไป ทว่า มีเพียงจองอินเท่านั้นที่ไม่รู้ว่า เสรีภาพที่เขามีอยู่นั้น แท้จริงแล้วอยู่ภายใต้การควบคุมที่เข้มงวดของจางบอมยอง เมื่อเข้าสู่วัยมัธยมต้น มุนจองอินจึงตระหนักได้ว่า จางบอมยองที่ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของตนอย่างเป็นธรรมชาตินั้น ได้ปลุกเร้าแรงปรารถนาบางอย่างในใจของตนเข้าให้แล้ว และเมื่อเติบโตขึ้น จองอินยิ่งรู้ว่ามันไม่ใช่เพียงแค่แรงปรารถนาทั่วไปที่เกิดขึ้นตามวัย แต่เขาก็ยังไม่กล้าที่จะสารภาพมันออกไป อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ตอนนี้... ความหมกมุ่นของจางบอมยองที่มีต่อมุนจองอิน เด็กชายผู้บอบบางที่เขาสามารถจะกำจัดได้อย่างง่ายดาย เพียงแค่พริบตาเดียวนั้น เกินกว่าการเฝ้าจับตามองธรรมดาไปเสียแล้ว กลายเป็นความสัมพันธ์ไม่อาจแยกได้ว่า แท้จริงแล้ว เป็นมุนจองอินที่อยู่ในเงื้อมมือของจางบอมยอง หรือว่าเป็นจางบอมยองเสียเองที่ถูกมุนจองอินบงการอยู่กันแน่ กระทั่งวันหนึ่งที่จองอินกำลังจะเดินทางไปทัศนศึกษา เขากลับได้รับบาดเจ็บเพราะไปพัวพันกับเหตุการณ์บางอย่าง และนับจากนั้น ความสัมพันธ์ทั่วไประหว่างผู้อุปถัมภ์กับเด็กกำพร้าก็เริ่มที่จะแปรเปลี่ยนไปทีละน้อย