หากร้อยพันคำอธิษฐานที่ล่องลอยระยิบระยับในหมู่ดาวจะเป็นจริงสักครั้ง ฉันก็ขอภาวนาแค่ได้อยู่เคียงข้าง "เขา" คนนั้นตลอดไป เพราะประโยคสุดท้ายในไดอารีสีหวานทำให้ "เธียร" ตัดสินใจเดินทางไปเป็นครูอาสาบนดอยเพื่อทำตามคำขอสุดท้ายของ "เธอ" ให้เป็นจริงในโลกที่ไม่รู้จัก เขาได้เรียนรู้ถึงคุณค่าในตัวเองและการให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนรวมถึงการได้เจอกับ "ร้อยเอกภูผา" ความใกล้ชิดก่อเกิดสายใยผูกพัน จนเริ่มสับสนว่าความรู้สึกดีๆ เหล่านี้เป็นของเขา หรือของ "ใคร" กันแน่?