อยู่มาวันหนึ่งฉันได้เข้ามาสวมร่างในนิยายโรแมนซ์แฟนตาซีเรื่อง <เลดี้บุปผาบานสะพรั่ง> นิยายที่เป็นกำลังใจในการใช้ชีวิตและตัวละครที่ฉันชอบมากก็คือ 'เรย์เกรน เวล็นน์' ผู้นำตระกูลแกรนด์ดยุกเวล็นน์ที่สามารถเปลี่ยนความรู้สึกให้มาเป็นพลังดาบได้ ส่วนตัวละครที่ฉันเข้ามาสวมร่างคือ 'ชูเออร์ เนทรี' บุตรสาวคนโตของตระกูลเนทรีที่ทำให้มีดอกไม้ผลิบานเมื่อใช้พลังดาบ แต่พลังที่มักปรากฏกับบุตรคนโตอย่างฉันกลับไม่ได้รับมัน จนกลายเป็นตัวไร้ประโยชน์ของตระกูล ทว่าในหนึ่งปีหลังจากนี้เรย์เกรนจะต้องตาย เพราะไม่สามารถใช้พลังดาบได้... เอาละ! ฉันเลยตัดสินใจที่จะออกจากตระกูล และไปหาท่านแกรนด์ดยุกเพื่อที่จะช่วยชีวิตเขาให้ได้! "ได้โปรดแต่งงานกับฉันด้วยค่ะ!" "ถ้าแต่งงานกันแล้วจะเรียกว่ายังไงดีคะ?" "ตัวเอง... ที่รัก... หรือลูกแมวน้อย...?" นี่แหละคือหน้าที่ของฉัน การกวนประสาทท่านแกรนด์ดยุกเพื่อให้ความรู้สึกของเขาฟื้นกลับมา!