ฉันตายอย่างสูญเปล่าเพื่อเป็นเครื่องสังเวยชิ้นแรกในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ และใช้เวลานานนับพันปีในโลกวิญญาณที่เหล่าผู้ล่วงลับพำนักอยู่ พร้อมกับยืนกรานอย่างหนักแน่นว่าจะไม่มีทางไปเกิดใหม่เด็ดขาด แต่พอลืมตาขึ้นมา ฉันดันมีร่างกายซะงั้น?! ไอ้พวกมนุษย์นักเวทมันดึงวิญญาณของฉันมาสิงในตุ๊กตาตามใจชอบ! พอฉันกำจัดพวกนักเวทที่น่าสะอิดสะเอียนไปจนสิ้นซากและกำลังคิดถึงโลกวิญญาณอยู่ ราชาปีศาจที่ผ่านมาเห็นเข้าได้ก็ยื่นข้อเสนอที่คาดไม่ถึงมาให้ ถ้าฉันยอมเป็นแม่บ้านให้ลูกชายของท่านราชาปีศาจ พอเด็กคนนั้นโตขึ้นก็จะมอบความตายเป็นของขวัญให้ฉันงั้นเหรอ? ฝากตัวด้วยนะคะ ท่านราชาปีศาจ! แต่ลูกชายของท่านราชาปีศาจที่ฉันได้เจอนั้นยิ่งกว่าอารมณ์ร้ายซะอีก แค่ลูบหัวนิดเดียวเขาก็พุ่งเข้ามาและพยายามจะกัดแขนฉันให้หลุด ทว่า หลังทนนิสัยชอบทำลายล้างอันแสนโหดเหี้ยมของเขามาได้พักหนึ่ง คุณชายก็เริ่มติดฉันซะแล้ว! อุตส่าห์คิดว่าเบิกทางตายไว้อย่างราบรื่นแล้วแท้ๆ แต่พอคุณชายของเราตื่นรู้สำเร็จ เขากลับเริ่มหมกมุ่นกับฉันขึ้นมาอีกครั้ง "ฉันไม่ชอบให้เพรี่แตะเนื้อต้องตัวคนอื่น ก็เพรี่เป็นแม่บ้านของฉันนี่" เดี๋ยวนะ นี่มันเรื่องอะไรกันล่ะเนี่ย!? เอกลักษณ์เฉพาะตัวของแม่บ้านตุ๊กตา! ความโหดเหี้ยม! เรื่องราวความรักที่ถูกบังหน้าด้วยการเลี้ยงเด็ก! เพรี่จะหาทางกลับไปที่โลกวิญญาณได้อย่างราบรื่นหรือเปล่านะ?