จากเด็กกำพร้ากลายเป็นบุตรีดยุกแห่งจักรวรรดิภายในชั่วข้ามคืน ฉันทั้งเรียนหนังสือ ฝึกมารยาท และสั่งสมความรู้จนเลือดตาแทบกระเด็น ถึงแม้ว่าจะโดนพวกชนชั้นสูงซุบซิบนินทา ถูกพี่ชายทั้งสามดูแคลน และถูกบ่าวรับใช้เพิกเฉย แต่ฉันก็อดทนมาโดยตลอด สิบปีหลังจากนั้น พวกเขาก็บอกว่าตามหาคุณหนูตัวจริงที่เคยคิดว่าตายไปแล้วเจอจนได้ ฉันจึงล้มเลิกความตั้งใจแต่โดยดี และยอมให้พวกเขาไล่ฉันไปอย่างเงียบๆ แต่ว่า… "พี่! ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ! จากนี้ไปหนูจะปกป้องพี่เอง" คุณหนูตัวจริงกลับชอบฉันมากเลย! "......ขอบใจนะ" ท่านดยุกที่ฉันเคยคิดว่าท่านไม่เคยเข้าข้างฉันเลย ก็ปฏิบัติราวกับว่าฉันเป็นลูกสาวแท้ๆ ของเขา "มีเหตุผลอะไรน่ะเหรอ? ฉันก็แค่อยากเต้นรำกับเลดี้ก็เท่านั้นเองน่ะสิ" แม้แต่องค์รัชทายาทที่มีข่าวลือไม่ดีก็ยังเข้าหาฉันด้วย เดิมทีแล้วต้องเป็นตัวจริงที่ต้องเจอเรื่องแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?