ในค่ำคืนที่อาณาจักรพ่ายแพ้สงคราม และเหล่าราชวงศ์ถูกประหารจนหมด คลาริสที่เคยคิดว่าไม่ว่ายังไงตัวเธอ เองก็จะต้องตายด้วยเช่นกันแน่นอน ก็ได้ยินคำพูดที่คาดไม่ถึงขึ้นมา "ฉันไม่อาจประหารผู้ที่อายุยังไม่ถึงสิบแปดปีได้ แต่ในวันที่เธออายุครบสิบแปดปี…ฉันจะฆ่าเธอซะ" เวลาสิบปีที่ถูกหยิบยื่นให้แก่คลาริสเช่นนั้น คลาริสได้มุ่งหน้าสู่เขตเหนือในฐานะ 'เชลย' และมีเพียง เรื่องเดียวที่เธอได้ร้องขอแก่แกรนด์ดยุก… "เอ่อ ขอหนูพาเจ้านี่ไปด้วยจะได้มั้ยคะ? เขาเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของหนูค่ะ" สิ่งที่คลาริสยื่นออกมาตรงหน้าไปหาใช่สิ่งใด หากแต่เป็นก้อนหินเนี่ยนะ? ชีวิตในเขตเหนือได้เริ่มต้นขึ้น และการใช้ชีวิตในฐานะ 'นักโทษ' นี้ก็ดีขึ้นเรื่อยๆ ด้วยเช่นกัน