ในวันที่ลาออกจากอาชีพเลขา จู่ๆ ฉันก็ได้เข้ามาอยู่ในร่างของ ‘โรซาลิน เวอร์ริต’ ตัวประกอบของนิยายที่อ่านในคืนนั้น เมื่อทำทุกทางแล้วกลับไปยังโลกเดิมไม่ได้ ฉันจึงตัดสินใจว่าจะใช้ชีวิตอย่างสำราญไปจนตายในฐานะของลูกสาวตระกูลไวเคานต์ แต่พี่ชายที่ไร้ไหวพริบถูกเรียกตัวไปเป็นราชเลขาของทรราชอย่างนั้นเหรอ? ในนิยายต้นฉบับ ผู้เป็นพี่ชายจะทำงานผิดพลาด จึงทำให้ถูกสังหารทั้งครอบครัว! เพราะไม่อยากตาย ฉันจึงขอรับหน้าที่นั้นแทนพี่ชาย ยังไงซะคนที่มีประสบการณ์ก็ทำงานได้ดีกว่าอยู่แล้วนี่ เมื่อผ่านไปได้ 5 ปี ก็ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเป็นไปได้ด้วยดีแม้จะไม่มีฉัน ถ้างั้นลาออกไปสนุกกับชีวิตสักครั้งดีไหมนะ? “หม่อมฉันจะลาออกเพคะ” “อยากตายเหรอ?” แต่จักรพรรดิทรราชกลับไม่ปล่อยฉันไป! ฝ่าบาท ทำไมถึงทำกับหม่อมฉันแบบนี้ล่ะเพคะ?