นิดาใช้เวลาหลังเลิกงานตอบข้อความ แก้เอกสาร และเตรียมสิ่งที่คนอื่นเรียกว่า “ขออีกนิดเดียว” จนอาหารเย็นของเธอเย็นสมชื่อ ก่อนนอน เธอเปิดร่างข้อความลาออกขึ้นมาแก้เป็นครั้งที่สิบสอง แล้วบันทึกเก็บไว้เหมือนทุกคืน เช้าวันรุ่งขึ้น นิดตั้งใจส่งข้อความนั้นให้เบนช่วยอ่าน แต่เผลอส่งเข้ากลุ่มทีมงาน เบนเดินมาหาพร้อมกาแฟฉลองอิสรภาพ ขณะที่หัวหน้าเรียกเธอเข้าห้องประชุมทันที นิดรีบชี้แจงว่าเธอส่งผิดและยังไม่ได้ตัดสินใจลาออก ความเข้าใจผิดจึงคลี่คลายตั้งแต่ช่วงต้นเรื่อง แต่เมื่อกานต์ถามว่า “แล้วที่เขียนว่าไม่ไหว หมายความว่ายังไง?” เธอกลับตอบไม่ได้ด้วยคำว่า “ไม่มีอะไรค่ะ” เหมือนที่ผ่านมา กานต์ขอให้พักเรื่องนี้ไว้ก่อน เพราะวันนี้มีงานสำคัญต้องส่ง ทันทีที่ออกจา