Ryosaku Takada hittir væna mey þá er hann er sveinn. Að lokum fellask þeir tveir í ást ok eru huldnir í sælum tíma. En þó smám saman læddist skratti inn. Að lyktum kom hending þeirra tveggja á óvæntan hátt. Hann byrjar at leika við örlög. Sjálfhugi, ringlan, iðran, missr, sorg, hatr... margar tilfinningar hrista ok angra, en at síðustu kemr Ryosaku at niðurstöðu. Hvat er sannliga sæl form ástar?