ฉันรู้ซึ้งก็เมื่อตอนที่ได้ย้อนเวลากลับมา ไม่ว่าจะทำอย่างไร สามีที่ประพฤติตนออกนอกลู่นอกทาง ก็ยังออกนอกลู่นอกทางซ้ำรอยอยู่อย่างนั้น และผู้หญิงน่ารังเกียจคนนั้นที่เขาเคยลักลอบมีอะไรด้วยก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าฉันอีกครั้ง ชะตาชีวิตของฉันมันไม่ได้ยาวขนาดนั้นเสียด้วย “เราหย่ากันเถอะค่ะ” “อะไรนะ…?” “ฉันไม่มีเงินจะให้คุณอีกแล้วแม้แต่แดงเดียว ฉะนั้นช่วยทิ้งข้าวของที่ฉันซื้อให้คุณไว้ที่นี่ แล้วออกไปเถอะนะคะ” “จู่ๆ ทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะคะ?” “จู่ๆ งั้นเหรอ?” ฉันเผลอยิ้มหยันออกไปไม่รู้ตัว ถึงจะรู้อยู่แล้วก็เถอะ ว่าเขาไม่เคยมีความละอาย แต่แบบนี้มันก็เกินไปหน่อยนะ “เรื่องนั้นคุณน่าจะรู้ดีกว่าฉันนะ ไอ้สัตว์เดรัจฉานที่เอาแต่คิดเรื่องบนเตียง!”